КО СУ БИЛИ ЗАГОНЕТНИ СИКАРИ, БРАНИОЦИ МАСАДЕ ?
MASADA – SIMBOL OTPORA, UPORNOSTI I SMRTI
.
Naziv Masada potiče od jevrejske reči “metzuda” (מצדה), što znači “tvrđava“. Na ovoj lokaciji u Izraelu, na vrhu izlovanog kamenog platoa, na istočnom obodu Judejske pustinje, iznad Mrtvog mora, nalaze se ostaci drevne palate i utvrđenja. Masada je postala poznata po bici koja je vođena 73. g.pne. (za vreme Prvog Jevrejsko-Rimskog rata) između jevrejskih branilaca i rimskih trupa koje su opsedale tvrđavu, tokom koje je većina branilaca izvršila samoubistvo kada je shvatila da je pad tvrđave neizbežan.Litice na istočnoj strani Masade su skoro 450 m visoke i spuštaju se ka Mrtvom moru, dok su litice na zapadu visoke oko 100 m; prirodni prilaz vrhu litice je veoma težak. Vrh platoa je ravan i romboidnog je oblika, dimenzija aproksimativno 600 h 300 m. Oko vrha platoa bio je podignut kazamatski bedem dugačak 1.400 m i debeo 4 m sa mnogim kulama. Sama tvrđava imala je brojna skladišta, cisterne za skupljanje kišnice, barake, palate i oružarnicu. Do utvrđenih kapija grada vodila su tri krivudava putića.
Prema Josifu Flaviju, rimsko-jevrejskom istoričaru iz 1. veka n.e., Irod Veliki je utvrdio Masadu između 37 i 31 god. p.n.e. kao sigurno utočište u slučaju pobune njegovih podanika.66. god. n.e., na početku velikog Prvog Jervrejsko-Rimskog rata, grupa jevrejskih pobunjenika koji su se nazivali Sikari na čelu sa Elazarom preotela je Masadu od rimskog garnizona koji je u njoj bio stacioniran. 70. god. n.e. pridružili su im se i drugi Sikari sa svojim porodicama, koji su bili proterani iz Jerusalima od strane drugih Jevreja koji su u njemu živeli neposredno pred njegovo uništenja tokom opsade tog grada koju je predvodio rimski car Tit. Naredne dve godine Sikari su koristili Masadu kao svoju bazu iz koje su vršili prepade i uznemiravali Rimljane i okolno jevrejsko stanovništvo.72. god.n.e., rimski upravnik Judeje, Lucije Flavije Silva, pokrenuo je Rimsku X legiju i opseo je Masadu. Posle više neuspelih pokušaja da probiju gradske zidine, Rimljani su izgradili bedem oko grada, a na zapadnoj strani su počeli sa izgradnjom prilazne rampe koristeći na hiljade tona kamenja i zemlje.
Istoričar Josif Flavije nije zabeležio ni jedan odlučniji pokušaj SIKARA da napadnu Rimljane tokom izgradnje prilazne rampe, što se u mnogome razlikuje od njegovih opisa opsade drugih jevrejskih tvrđava, što možda sugeriše na pretpostavku da Sikari nisu imali dovoljno oružja i da nisu bili dovoljno vešti da se suprotstave rimskoj legiji. Međutim, pretpostavlja se da je glavni razlog bilo to što su Rimljani za poslove na izgradnji rampe angažovali jevrejske robove, a vera je Sikarima zabranjivala da ih ubijaju.Rampa je završena na proleće 73. god. posle 2-3 meseca opsade, što je Rimljanima konačno omogućilo da uz pomoć ovna probiju zidine tvrđave. Međutim, kada su ušli u tvrđavu Rimljani su ustanovili da je otpirlike oko 1000 branilaca zapalilo sve zgrade osim skladišta sa hranom i da su zatim izvršili KOLEKTIVNO SAMOUBISTVO kako bi izbegli sigurnu smrt od ruku svojih neprijatelja. Zbog toga što njihova religija nije dozvoljavala samoubistvo, pretpostavlja se da su branioci izvlačili slamku i naizmenično ubijali jedni druge do poslednjeg čoveka, koji je bio jedini od branilaca koji je izvršio samoubistvo, navodi Josif Flavije. Isti istoričar navodi da samo skladišta hrane nisu zapaljena jer su branioci želeli da pokažu Rimljanima da su, iako su imali mogućnost da opstanu, sami izabrali vreme svoje smrti. Opis opsade Masade navodno su Josifu Flaviju ispričale dve žene koje su se zajedno sa petoro dece sakrile u jednu od cisterni za skupljanje kišnice.
.
KO SU USTVARI BILI SIKARI ?
U novozavetno vreme medju Jevrejskim pokretima i strankama je postojao i pokret tzv. Sikara, ili kako ih A. Rebic i hrvatski biblisti nazivaju ‘bodežari’ – bili su nesto poput ‘desnog krila’ tadasnjih jevrejskih zilota. Skoro procitah da se smatra da je i Juda Iskariotski bio jedan od njih, zanimljivo>
“…Detaljno upućivanje na odnose koji su postojali između raznih pokreta otpora i ustanka u doba Isusa odvelo bi nas u sasvim druge pravce, daleko od našeg istraživanja, a uostalom odgovarajuća bibliografija, mada veoma bogata, omanjuje u donošenju konačnog odgovora na naš problem, jer se ona prvenstveno tiče potonjeg perioda, onog dvaju anti-rimskih ustanaka. Iskoristimo međutim priliku da podvučemo odnose koje je održavao pokret Zelota sa pokretom Sikara, koji je u svojoj oružanoj borbi protiv rimske sile koristio jedan specijalni nož koji su Latini nazivali sicus, odakle je izvučeno sikar, to jest «nosač mača ili ubica». (13)
Upravo iz ovog korena brojni komentatori i istoričari izvode kvalifikativ «Iskariot», prema pogledima O. Kulmana.(14) Prema ovoj teoriji, nadimak Iskariot ne može da se odnosi na mesto porekla Jude – kao što su to mislili tradicija antičkih komentara, kao i deo savremene hermeneutike – jer u Palestini nikada nije postojalo mesto koje nosi ime «Iskariot», ili «Kariot». Iskariot izgleda dakle sasvim (kao i njegove varijante: Iskariot, Skariot, Skariotis) kao iskrivljavanje od «sikariotis» ili «sikar» i upućivalo bi na zelotsku aktivnost, oružanu, učenika Hrista. (15)
Drugi učenici Hristovi, međutim, takođe su i poticali iz pokreta Zelota, poput onog Simona zvanog Zelot. (16)
.
Mi se nalazimo pred trima nazivima za ovaj pokret jevrejskog otpora protiv rimskog osvajanja: grčkom reči «Zelot», aramejskom reči «Kenana»(sa njenom helenizacijom u «Kananejski» ili «Kananit») i latinskom reči « Sikar». (17) Bez mogućnosti da se izjasnimo o odlučujućem karakteru ovih hermeneutičkih sugestija, – pošto rasprava među biblistima još nije zatvorena- mi moramo međutim, pošto smo ih uzeli u razmatranje, da predstavimo sledeće zaključke: (a) Nema nikakve sumnje da su eks-zeloti učestvovali u krugu Dvanaestorice, učenika Isusovih; (b) Juda Iskariot činio je deo toga, kako to dokazuju, kako njegov nadimak, tako njegova aktivnost uopšte, i njegov duhovni zaokret.
Neki Sikarii su izazvali razaranja i poteškoće u Egyptu i Cyrene u ranim 70-im pne.
.
Sikanijci, ili Sikari su bili ustvari starosedeoci Sikilije, današnje Sicilije.
U trinaestom veku pre Hrista, negde oko 1270. godine. ove Sikanijce ili Sikare potiskuju na zapadni deo ostrva Sikelci ili mozda tacnije Sikelijci naselivsi istočnu stranu onu prema Italiji i Heladi.
Po ovim Sikelijcima dobili su kasniji grčki kolonisti naziv Sikelioti a ostrvo do danas ostade Sicilija. Sudeći po istom odnosno sličnom imenu Sikanaca i Sikulaca moguće je da su bili srodni, odnosno da se radi o dvema drevnim srbskim plemenima.
Inače, o Sikarima pise J. Flavije u ,,Judejskom ratu i Starinama”.
( Iscariot would be derived from sicarius=”bandit.” J. Wellhausen, Das Evangelium Marci übersetzt und erklärt, 1909, p. 23, mentions this interpretation, but does not consider it probable.” – Oscar Cullmann, Peter – Disciple, Apostle, Martyr – A Historical and Theological Study )
.
Dakle, zaključak se sam nameće :
SIKAR -latinski
ZILOT- grčki
KANANIT-aramejski
Poznato je iz Svetog pisma da su Jevreji doselili u ,,obećanu zemlju” KANAN, koja je već bila naseljena KANANCIMA, starosedeocima.
KANANCI nisu bili Jevreji.
Dakle, izgleda da SIKARI, slavni branioci Masade, nisu bili Jevreji nego Kananci, starosedeoci Kanana, koji su ustvari bili ŽRTVE jevresjskog genocida nad njima.
Pametnom dovoljno.
…
Веома сличну судбину као МАСАДА имао је и древни иберијски град НУМАНСИЈА…
NUMANTIA, the Atlas people Capital
.