.

ARKADIJA  je poetski naziv za fantazijsku zemlju (ima više ili manje slično značenje kao Utopija), a dobila je ime po Grčkoj provinciji u srcu PELOPONEZA, čiji su prvi stanovnici bili PELAZGI, drevno slovensko(srpsko) pleme.

Po Grčkoj mitologiji, i PAN, bog pastira,  je živeo u Arkadiji.

Grčka mitologija je inspirisala rimskog pesnika Vergilija da napiše ,,Eclogues”, zbirku pesama o Arkadiji.

Kao rezultat uticaja Vergilijeve poezije na evropsku srednjevekovnu literaturu, Arkadija postaje simbol idile, pastorale, jednostavnosti…

Evropski renesansni pisci ( kao na primer španski pesnik Garcilaso de la Vega, su se često vraćali na tu temu, te se ime Arkadija vezivalo za ideal rajskog življenja.

Za razliku od reči “utopia” (po knjizi Thomas More, Utopia), Arkadija ne nosi konotaciju, od strane ljudi osmišljene i dizajnirane civilizacije, već potpuno prirodne.

Pošto su stanovništvo Arkadije sačinjavali drevni PELAZGI, navešćemo ovde dve verzije mita o postanku prvih ljudi – Pelazga:

more »

Пророчица Сибила са фригијском капом

( Грч. Sibylla – пророчица бога Аполона )

Из дела аутора зна се за низ оваквих пророчица. Платон помиње само једну Сибилу, Аристотел више њих. Варон наводи десетак.
Према Еустатију, прва Сибила, по којој су све остале добије своје име, је била кћерка краља Дардана и нимфе Несе. Према Плутарху, прва Сибила је била на Делфима и звала се Либиса, а била је кћерка Зевса и најаде Ламије.

,,Nojev unuk Regma, dobi sina Dardana” (Biblija, Stari zavjet, glava 10A)

Regma je ,,Div” , ,,Zevs” , Div na grčkom znači Zevs.
Zevs nije bio ,,bog” već kralj, Grci su ga nazivali bogom.
Po logici nasljedstva prijestola, Regma je nasljednik Hama, jer se prvi rodi.
Nakon Regme (Diva) prijesto je naslijedio Dardan( Darodan).
Sjedište tog kraljevstva je bilo u području današnjeg Niša u Srbiji.
Kraljevina je nosila ime po Dardanu, Dardanija.
Kralj Dardan dade kći zetu Skamandru (S-kamena-Andro),
te im dodeli zemlju (oblast), koja dobi ime ,,Zetovska zemlja,,
i danas se naziva Zeta, nalazi se pored Skadarskog jezera.

.
Kćerka kralja Dardana rodi trojke, tri sina, tri kralja.
(tri-ja, tro-ja, Troja)
Skamandro dobi novo ime ,,Trojan,, , oblast nazvaše Troja.
Troja je postala toliko moćna, da je Dardanija postala oblast u području Troje.
Unuk Trojana, Ilija, bi silan i sagradi velelepni grad, sjedište Troje,
koji dobi ime Ilijin grad.
Za vrijeme kraljevanja Ilije, Troju preimenovaše u ,,Ilirija,,.

Dardaneli (grč. Δαρδανελλια, Dardanelija; tur. Çanakkale Boğazı, Moreuz Čanakale; u starini zvan i Helespont) je veoma uski morski prolaz (Moreuz) u današnjoj severozapadnoj Turskoj, koji povezuje Egejsko more sa Mramornim.  Poput Bosfora na severu, Dardaneli razdvajaju Evropu od Azije, dok između ova dva moreuza leži Mramorno more. Naziv Dardaneli potiče od Dardana,  mitološkog kralja, koji je osnovao kraljevinu Dardaniju.

more »

.

Prve komšije Rasena(Rašana, Etruraca) na Apeninskom poluostrvu bili su SABINJANI (SRBINJANI), čije je poreklo bilo srpsko- lužičko, kako Plutarh tvrdi.

Sabinjani su najstariji etnički sloj na ovoj teritoriji, nastanjen prilikom prvih seoba iz Lužičke Luganije. Ovaj etnički sloj, sa Latinima i Rasenima, sličan je Pelazgima sa Balkana i Male Azije, oba “kraljevska doma” imali su naziv “beli”: peli, alba, odnosno lab. Što se tiče imena, latinski original barata s dve glavne verzije. Serbinus i Sabelus, a grčki sa Sarbis, odnosno Serbius.

Sabeli (Serbeli), zvani i Samniti. od kojihsu Sabini ili Sabinjani.

Silius Italikus naziva Rumljane Dardanima i Frižanima. (121.1.10) Rasene naziva
Meonima. Za Sabine kaže da su se izjašnjavali da su istog porekla kao i Spartanci, a ovi su
Dorjani iz Ilirije. Prema brojnim istorijskim svedočenjima Pelazgi su došli u Italiju od Epira i Ilirije i osnovali brojne seobne.

Pleme Serbiusa potiče iz Sabine, centralne oblasti Apenina, koja se graničila sa Etrurijom, a istoimeni grad je ležao u težištu tri etnosa: Etrurci(Raseni), Sabinjani i Latini .

Ko su bili ti prvi stari Latini?

Mi znamo da se u Latiumu naselio jedan deo Dardanskog plemena, u isto vreme kada i Raseni, i da je Enej kasnije došao kod tih svojih Dardana. Euzebije kaže: “Leto” je boginja frigijska, majka Apolonova. Leto prevode na latinski jezik sa “Latina”. (Z.st.393) Očito je da su Latini dobili svoje ime po ovoj frigiskoj boginji Leto, majci sunčanog božanstva Apolona, po kojoj se kod Srba i danas naziva jedno godišnje doba –leto.

Sabini (Sabinjani) su Pelaškog porekla, i srodni sa Rasenima.

Plinije spominje na Baltiku – Sabe (Srbe) “.

“U Italiji su živjeli Sabini ili Sevlijani (drugi nazivi su Savini, Serbeli, Sibelini i Suelti)”.

Dakle, stаrosedeoci dаnаšnje Itаlije – po jednoglаsnom tvrđenju sаčuvаnih delа, ili odlomаkа istoričаrа iz stаrine – nа koje se oslаnjаo i veliki аutoritet nа polju klаsične filologije, profesor lаtinskog jezikа nа beogrаdskom Univerzitetu, Milаn Budimir, bili su S а b i n i. Budimir u posebnoj monogrаfiji dokаzuje, dа i nаziv S а b i n i spаdа u jedаn oblik u izvesnim grаnicаmа izmenjenog srpskog imenа.

Odatle potiču čuvene Sabinjanke (Srbinjanke), čija je otmica prikazana na mnogim umetničkim delima (,,Otmica Sabinjanki‘‘).

more »

Kraljica od SABE, u Etiopiji se zove MAKEDA,  u Kuranu BELKIS, a Rusi je zovu SAVSKA CARICA…

Kraljica od SABE (SAVE) poreklom je bila iz oblasti današnjeg JEMENA, a imala je svoju prestonicu u Abesiniji (današnjioj Etiopiji).  Abesinija (Etiopija)je postala hrišćanska zemlja 320. godine po. Hr, ali budući da se nalazila tako daleko od velikih severnih središta hrišćanstva, zadržala je vlastitu tradiciju.

Jedan od najzanimljivijih dijelova etiopske tradicije sadržan je u epu ,,KEBRA NAGAST”(CEBRA, SEBRA NAGAST)  ili ,,Knjiga o slavi kraljeva’‘. U njemu se govori kako je Zavetni kovčeg donesen u Etiopiju iz Jerusalima u 9. veku pr. Hr.

Kraljica kraljevstva Saba ( Srba, Sheba) je bila prekrasna mlada žena, koja je nakon šest godina provedenih na prestolu čula za cara Solomona i njegovu mudrost, pa je otputovala u Jerusalim da ga vidi.

Dan prije njezina odlaska iz Jerusalima, Solomon ju je zamolio da provede noć s njim. Pristala je pod uslovom da zadrži nevinost. Solomon joj je to obećao, ali je i on postavio neobičan uslov – da će sve zavisiti o njoj – ona neće smeti uzeti ništa što pripada njemu. Budući da nije imala takvih namjera, pristala je.

Usred noći kraljica je ustala popiti malo vode. Solomon se probudio i upozorio je da je prekršila obećanje. ‘Ali, to je samo voda!’,

pobunila se. ‘Šta je dragocjenije od vode?’, upitao je Solomon. I budući da se morala složiti s njim, žrtvovala je svoje devičanstvo…

Posle devet meseci rodila je u Aleksandriji SINA. Kad je mladić navršio 20 godina, pošao je u Jerusalim da vidi svojega oca. Solomon ga je tako zavoleo da ga je imenovao kraljem. Na povratku u Abesiniju pratili su ga najstariji sinovi Solomonovih dvorjana. Bili su potišteni i očajni što su ostavili Zavetni kovčeg, najsvetiji židovski simbol koji je sadržavao table zakona što ih je Mojsije dobio na planini Sinaju. Zato im je sin velikog sveštenika savetovao da Kovčeg ponesu sa sobom. To su i učinili uz pomoć Gospodovog anđela, koji je izjavio da je i sam Kovčeg odlučio kako je vrijeme da napusti Jerusalim.

I tako je, prema epu Kebra Nagast, Kovčeg stigao u Abesiniju (Etiopiju).

Ovo ukazuje da je Abesinska crkva najstarija na svijetu, te da vuče korene još od kralja Solomona. Prema Falasima, crnim Židovima iz Abesinije, oni potiču od crnih dvorjana koji su pratili mladoga kralja u Abesiniju. (Etiopska verzija)

.

Na slikarskim platnima starih majstora, starih i nekoliko vekova, Kraljica od Sabe ili Save ( Rusi je zovu SAVSKA CARICA), uvek je bila predstavljana kao bela žena, arijevskog roda, a car Solomon kao semit, arapskog izgleda.

«Соломон и царица Савска»,  Тинторето,  1555, Прадо

.

Međutim, u 20. veku na delu je velika manipulacija od strane jevrejskog lobija, i predstavljaju ih potpuno OBRNUTO, čak idu dotle da Savsku caricu predstavljaju kao crnkinju, a cara Solomona kao belca… Jedan od inicijatora te manipulacije i falsifikata je i  jevrejska umetnica Blu Greenberg.

http://www.amazon.com/King-Solomon-Queen-Sheba-Greenberg/dp/0943706904

more »

ŠTA ISTORIJA ZNA O ETRURCIMA ?

Etrurčani (Rašani) sa opancima…

( slika preuzeta sa:

http://www.flickr.com/photos/36581797@N07/6846466475/ )

Etrurščani su predstavljali jednu od nadominantnijih civilizacija svog vremena. Njihova kultura, nauka i mistična znanja u mnogim su aspektima nadilazili svoje savremenike, no istorija je htela da nestanu u dubini Vremena. Prohujali vekovi su sakrili mnoga znanja o njima, ostavivši naučnike do današnjeg dana na muci u potrazi za odgovorima o nekadašnjim tajanstvenim vladarima Mediterana.

Većina onoga što danas znamo i učimo o Etrušćanima potiče iz indirektnih izvora – rimskih i grčkih istoričara i hroničara, koji nisu pisali objektivne zapise, – te arheoloških nalazišta, takođe devastiranih tokom vekova od mnogih civilizacija. Važniji pomeni o njima datiraju iz osmog veka pne, a Rim je zatro njihovu civilizaciju već pet vekova kasnije.

Etrušćani su sami sebe nazivali Raseni ili Rašani, no Grci i Rimljani zvali su ih Etrusci, Tusci, Tireni, Tirseni.
Jedna od zagonetki vezana uz Etruščane je samo poreklo.

Takozvani ‘otac etruskologije’ Massimo Pallatino postavio je teoriju da su oni starosedeoci Italije, te da su njihova najveća nalazišta Cerveteri, Tarkvinija, Vulci i Vetulonija mnogo starija negoli ih se službeno datira (7.v.pne.). Naime, segment reljefa koji prikazuje morsku bitku Egipćana i Morskih naroda, a potječe iz perioda Ramzesa III (1200 – 1166 pne), verovatno predstavlja Ahajce, Etruščane, Sicilijance i druge.

Čak se ni antički pisci nisu mogli uskladiti oko porijekla ovog naroda. Najraniji povijesni zapis o njima je Heziodova ,,Teogonija” iz osmog veka pne, no poput Homerovih spevova, ona je mešavina legende i činjenice.
Prvim kredibilnim zapisom o poreklu Etrurščana smatra se Herodotov, iz petog veka pne, prema kom oni potiču iz Lidije u Maloj Aziji, odakle su proterani glađu. Prvotno su zbog gladi izumili brojne igre da ne misle o nevoljama, a zatim je kralj organizovao izvlačenje lutrije da polovina naroda, pod vođstvom njegovog sina, krene u potragu za boljim krajevima, dok će on ostati s ostatkom na nedarežljivom pustinjskom tlu:

Liđani (Lidijci) su prvi iskovali i upotrijebili zlatan i srebrni novac, a prvi su se i bavili trgovinom. Sami Liđani tvrde da su njihov pronalazak igre koje se danas igraju i kod njih i kod Grka. U isto vrijeme, kažu, pronašli su igre i osnovali kolonije u Tirseniji (Etruriji,op.p.), a o tome pričaju ovako: u vrijeme kralja Atisa, sina Manova, zavladala je čitavom Lidijom strašna glad; jedno su je vrijeme Liđani strpljivo podnosili, a zatim, kako nije prestajala, počeli su tražiti lijek protiv nje pa je svatko od njih nešto izmišljao. Stoga su tada pronašli i kocke, i kockice, i loptu i sve ostale vrste igara, osim igara kamenčićima (slično dami,op.p.): taj izum Liđani ne prisvajaju za sebe. Tim pronalascima borili su se protiv gladi na ovaj način: jedan bi se cijeli dan igrali da ne bi osjećali potrebu za hranom, a slijedeći bi dan jeli prekinuvši s igrama. Tako su proživjeli osamnaest godina. Kako nevolja nije popuštala, već ih je sve više pritiskala, njihov je kralj sve Liđane podijelio na dva dijela, i kockom odabrao jedan koji će ostati u zemlji, i drugi koji će iz nje iseliti, pa je za ostanak ondje slučajno odabran dio kojim je sam kralj vladao, a za odlazak dio kojem je na čelu bio njegov sin koji se zvao Tirsen. Ona polovica koju je slučaj odabrao za odlazak iz zemlje, spusti se u Smirnu, i sagradi brodovlje, i na njega ukrca sve što im je potrebno za plovidbu te otplpviše u potrazi za novim životom i krajem i, prošavši mimo mnogih naroda, stigoše u Umbriju gdje podigoše gradove i gdje do dana današnjega stanuju.
Promijenili su ime, pa se umjesto Liđani, nazivaju prema kraljevu sinu koji ih je vodio: prema njemu su uzeli ime, i zovu se Tirseni.
Liđane, opet, bijahu pokorili Persijanci.
( Herodot: Istorija, 5.v.p.Hr. )

Natpis na stećku s Lemna veže i teorije da su Etruščani porijeklom legendarni Pelazgi – Morski narod Lemna.
Pelazgi su bili drevno srbsko pleme, starosedeoci Peloponeza, od kog su nastali kasnije Filistejci(Filistinci, Palestinci). Mnogi antički izvori naizmenično koriste izraz Pelazgi i Tirseni.
Natpis na stećku s Lemna je najjači dokaz u korist slovenskog porekla Etruščana, naspram autohtonog apeninskog. Natpis iz 600.g. pr.Hr. pisan je jezikom bliskim etrušćanskom, a i druge iskopine odražavaju sličan način života onome etrušćanskog društva (veliki nekropolis, posuđe i oružje nalik na etrušćansko) – očito je da je ovo izolirano društvo imalo više veze s Etrušćanima, koji su tada već naseljavali Italiju, nego s matičnom Malom Azijom.

Srbsko kolo na etrurskoj fresci

.

Teza severnjačkog porijekla teško prolazi – naime, spomenuto alpsko nalazište datira se mnogo kasnije, pa je verovatno nastalo prebjegom sjevernih Etrušćana pri keltskim invazijama.

Danas se naučnici, predstavnici ,,zvanične istorije”, ponajviše okupljaju oko teze da su Etruščani autohtono stanovništvo Italije, koje je poprimilo mnogo utjecaja iz Male Azije (bečko-berlinska škola).

Ne može se tačno odrediti ni početak djelovanja ove velike civilizacije na italijanskom tlu. Od 10.-8.st. pr. Hrista su se raštrkana naselja počela grupirati u urbane centre i razvila se infrastruktura, trgovina Mediteranom i zemljoradnja pa to razdoblje možemo nazvati pravim početkom Etrurije.

Do kraja 7.v.pne., teritorija Etrurije se prostirala do Sjeverne Italije (Toscana je u prijevodu Zemlja Etruščana), uključivao dolinu reke Po, posjedovali su gradove-države na velikom dijelu Lacija (Rim i južna područja). Tirensko more je do danas zadržalo njihovo ime.

Prvi rimski kralj prema određenim tezama bijaše etruščanskog porijekla – Lucije (što je vjerojatno oblik imena Lucumo Tarquinius Priscus). On je utemeljio grad među pastirima oko Paladina.

Ni nestanak Etrušćana nije potpuno jasan, no nije ni previše zagonetan jer je italijansko tlo bilo oduvijek meta svih osvajača zbog savršene pozicije. Vjerojatno su ih mnogi narodi u brojnim ratovima oslabili, a velika rimska vojska dokrajčila. Pretpostavlja se da je tome pogodovala teritorijalna i autonomna razjedinjenost te nacije.
Kako su ŽENE bile nositeljice loze u etruščanskom društvu, smatra se da su one kasnijim ženidbama s Rimljanima izgubile ime, i tako su Etrušćani izbrisani s planete (Rimljani su ih asimilovali). Bilo je to oko 3. veka pr.Hrista.

Ali njihovi sveznalci, poznati Haruspici, ostali su na rimskim dvorovima sve do petog stoljeća novog doba (osam stoljeća nakon službenog nestanka Etrušćana), a u Vizantiji i duže. Zadnji značajniji zapis o njihovom djelovanju datira iz 408. godine. Tada je hrišćanski biskup Inocent okupio Etrušćanske sveštenike da u tajnosti održe veliki ritual za odbranu munjama od vizigotske invazije. Ipak, postoje indicije da je ritual na poslijetku spriječen, a Rim tada nije odolio napadu.

.
ETRURCI  SU  BILI  SRBI ?

– nastavak u proširenom delu –

more »